Við fjölskyldan vorum virkilega farin að finna okkur heimakomin á PlayItas. Hvað annað er hægt í stöðugu 20+ og sól með endalausum möguleikum að fara út og leika sér utan dyra og fá smá svita á ennið. Ég var farinn að fá löngun í annan fjallahjólatúr og vildi athuga með föstudagstúrinn. Í pöntunarafgreiðslunni var augljóst að fólk var búið að átta sig og taka þjóðverjann á þetta og mæta eldsnemma og panta hjól, ferðir og tíma fram í vikuna. Það var bara ekkert laust fyrr en töluvert eftir heimferð. En hvað með götuhjól? Jú, það var eitt slíkt á gamlárs sem var laust. Tók það og var spenntur að prufa.
Ég sótti hjólið að morgni gamlársdag í fullum hjólagallaskrúða með pedala, kamelpoka og orkusnakk. Skoðaði leiðir í boði (40, 60 og 80 km) og að tillögu afgreiðslumannsins í hjólaleigunni setti ég markið á 40 km svona til að byrja með.
Það tók smá tíma að venjast fisléttu hjólinu og mjóum dekkjum þar sem fjöðrun var nánast engin og allar misfellur og holur fundust vel. En rennslið var gott og gaman var að hjóla um í nærsveitunum og ég var kominn til baka 100 mínútum seinna bara hress og reifur. Ákvað að skella mér í 60 km eftir hádegismat og hala inn 100 þann daginn og ná að vera kominn heim seinnipart svo Hanna kæmist í danstímann.
Eftir hádegið lagði ég af stað í 60 km leið fullur sjálfstrausts eftir 40 km reynslutúrinn um morguninn. Ég fylgdi leiðbeiningum eins og mér var unnt og áði af og til fyrir kortaskoðun og sjá hvar beygja ætti. Við skoðun eftir á sá ég að það gleymdist beygja eftir 16 km og leiðin varð heldur betur öðruvísi.
Ég sá að ég var kominn af leið þegar ég sá hafið. Nújæa, þá hef ég farið of langt. Þá ákvað ég að halda áfram í stað þess að snúa við og sjá hvort ég kæmi ekki inn á leiðina aftur vestanmegin. Ha, sjór aftur? Áfram held ég og nú tekur við löng brekka og mótvindur sem ég trappa upp. Orðin örlítið órólegur þar sem klukkan er rúmlega fjögur og dagsbirtan ekki marga klukkutíma í viðbót. Ég stoppa við gatnamót í brekku og sé að þar á vinstri hönd er kunnulegt bæjarnafn en til hægri er bær sem ég átti að hafa farið i gegnum fyrir löngu síðan. Nú staldra ég við og fer yfir möguleikana á yfirgefnum veginum fjarri mannabyggðum með Pajara og Cardon til hvorrar handar.
Frá hægri kemur hjólreiðamaður og við heilsumst og tökum tal saman. Það er augljóst á þeim gloppóttu upplýsingum um hvaðan ég sé að koma að ég er nett villtur. Þjóðverjinn dregur þá upp úr vasanum svona heljarinnar alvöru gps sem gat hjálpað við að setja neyðarplan i gang - fyrir myrkur! Ég slökkti á gps við þessi gatnamót og notaði símann sem neyðartæki þaðan í frá.
Ég byrjaði á því að hringja í hótelnúmerið af kortinu til að fá samband við hjólamiðstöðina. Ekkert svar. Þá hringdi ég til Hönnu upp á von og óvon. Sem betur fer var hún með símann. Ég byrjaði að segja að ég væri ennþá að hjóla en Hanna var alveg róleg og sagði að það væri alveg í lagi - hún ætlaði hvort sem er ekki í dansinn. Ég sagði þá að það væri ekki alveg vandamálið heldur að ég vissi ekki nákvæmlega hvar ég væri og ekki viss um að ná heim fyrir myrkur. Plan B var að ég myndi koma mér í næsta bæ og taka taxa í versta falli en þjóðverjinn vildi nú ekki meina að Cardon væri það beysið pleis að þar væru taxar, hálfgert sveitaþorp sagði hann. Úr varð að ég trillaði af stað og sá einn bíl á leiðinni.
Ég rúllaði inn á bílastæði við lítið kaupfélag sem var að opna eftir siestu svona til að hafa möguleika á það fá aðstoð frá fólki. Þá hringdi Hanna og sagðist hafa talað við gaurana í hjólaleigunni sem voru fyrst hvað mest áhyggjufullir yfir því að hjólið mitt væri bókað í útleigu næsta dag. En ef ég væri ekki of þreyttur ætti ég að ná heim til PlayItas frá Cardon ef ég væri ekki of þreyttur. Þeir lokuðu sex og þá væri líka sólarlag.
Þá var bara að skella sér á fákinn og bruna í kappi við sólina sem ég horfði ótt og títt til að sjá hvað ég ætti nú mikinn tíma eftir. Og það hafðist! Klukkan 17:55 rúllaði ég inn á hjólaleiguna og skilaði af mér. Dauðfeginn að komast til baka fyrir myrkur og lenda ekki í útilegu á gamlárskvöld úti í Kanarísveit þar sem flugið var næsta dag.
Það var gott að komast heim i sturtu og fá sér að borða eftir að hafa tekið 115 kílómetra þann daginn. Ágætis prufa á kappreiðarhjóli það. Við steiktum okkur hamborgara og horfðum á Flinstones á spænsku áður en við kíktum á áramótagleðina niðri á torgi. Við flugeldasýninguna á miðnætti voru allir í fjölskyldunni orðnir lúnir, enda hafði aldrei verið vakað svo lengi í þessari ferð. Ekki heldur í hópi hinna fullorðnu.
Næsta dag var kveðjustund og Ástu fannst sérstaklega leiðinlegt að kveðja umsjónamenn daggæslunnar þar sem hún og Baldur höfðu eytt mörgum stundum. Við horfðum á Reykjarnes líkt umhverfið úr rútunni og vorum sammála að þessi áfangastaður yrði heimsóttur aftur...
sunnudagur, 26. febrúar 2012
mánudagur, 9. janúar 2012
Draumaferðin - komin í gang
Nú þegar búið er að stúdera og samræma atburðardagskrárnar fer allt í gang. Ég byrja annan í jólum á 25km fjallahjólatúr með góðum hópi og það verður að segjast að landslagið er nokkuð frábrugðið. Í stað drullu og sleipra rótarbunka þarf að venjast lausamöl (tækla eins og drullu) og stórgrýttar holur. Einnig hjóluðum við kafla þar sem malarvegurinn minnti glettilega á vestfirskt þvottabretti þar sem demparar framan og aftan fengu heldur betur að vinna fyrir hverri rifflu.
Fjölskyldan leigir sér tennisspaða og völl og spreytir sig í klukkutíma í sólinni. Hanna er dugleg að hlaupa og prófa ýmislegt svo sem Zumba, Funkdans, afródans og fullorðins sundæfingu sem var nokkuð krefjandi. Þriðja í jólum leigjum við okkur öll fjallahjól og tökum túr inn til næsta bæjar, Gran Tarjal, þar sem við spókum okkur og snæðum dýrindis pizzu og guðdómlegan ís við ströndina. Svo er það bara að skella sér í krakkaklúbbinn eða busla í lauginni þess á milli. Nú eða skella sér í ræktina, prófa bodytoning (harðsperrur hjá undirrituðum í 2 daga) og taka spinning tíma úti undir berum himni.
Við njótum lífsins í botn og slökum vel á í litlu huggulegu íbúðinni okkar. Það mælist ef til vill helst á þeim tímum sem við verjum í svefn á nóttu hverri, hér eru teknir rúmlega átta tímar í slökun og bækur spændar í sig. Enda ekkert internet og við látum sjónvarpið alveg eftir krökkunum - enda allt á spænsku nema Eurosport. Þau fíla bara Svamp Sveinsson á spænsku og heimsmeistaramót í póker og pílu í hallæri.
Fjölskyldan leigir sér tennisspaða og völl og spreytir sig í klukkutíma í sólinni. Hanna er dugleg að hlaupa og prófa ýmislegt svo sem Zumba, Funkdans, afródans og fullorðins sundæfingu sem var nokkuð krefjandi. Þriðja í jólum leigjum við okkur öll fjallahjól og tökum túr inn til næsta bæjar, Gran Tarjal, þar sem við spókum okkur og snæðum dýrindis pizzu og guðdómlegan ís við ströndina. Svo er það bara að skella sér í krakkaklúbbinn eða busla í lauginni þess á milli. Nú eða skella sér í ræktina, prófa bodytoning (harðsperrur hjá undirrituðum í 2 daga) og taka spinning tíma úti undir berum himni.
Við njótum lífsins í botn og slökum vel á í litlu huggulegu íbúðinni okkar. Það mælist ef til vill helst á þeim tímum sem við verjum í svefn á nóttu hverri, hér eru teknir rúmlega átta tímar í slökun og bækur spændar í sig. Enda ekkert internet og við látum sjónvarpið alveg eftir krökkunum - enda allt á spænsku nema Eurosport. Þau fíla bara Svamp Sveinsson á spænsku og heimsmeistaramót í póker og pílu í hallæri.
sunnudagur, 8. janúar 2012
Draumaferðin - komið á áfangastað
Jóladagsmorgun 2011 og það er ræs klukkan 4 að morgni eftir örfáar svefnstundirnar. Það er rok og rigning á E47 á leið út á Kastrup flugvöll, en það á eftir að breytast...
Fjölskyldan dormar og sefur til skiptis á milli sögubrota frásagnaglaða aðstoðarflugstjórans um ferðalög danskra víkinga suður eftir álfunni. Fróðlegt, en ég vildi nú samt heldur sofa eins og lofað var eftir mat og fríhafnarprang. Það eru svo nokkur viðbrigði að koma í 20 gráðu hitann og hrjóstrugt eldfjallalandslag þar sem regn er greinilega ekki oft á dagskránni.
Eftir 45 mínútna rútuferðalag í gegnum landslag sem líkist Reykjanesinu allmikið komum við á áfangastað, Las Playitas! Við erum rösk að tékka okkur inn og pakka upp og þá er bara að taka út svæðið og skoða það sem í boði er næstu vikuna. Það eru lögð drög að dagskrá næstu daga og heimilisfaðirinn skráir sig til leiks í 25 km fjallahjólatúr næsta dag. Sundlaugin og krakkaklúbburinn tekinn út og allt fær bestu einkunn. Helstu nauðsynjar bornar í hús úr litla kaupfélaginu á staðnum og nú getur ævintýrið farið að hefjast!
Fjölskyldan dormar og sefur til skiptis á milli sögubrota frásagnaglaða aðstoðarflugstjórans um ferðalög danskra víkinga suður eftir álfunni. Fróðlegt, en ég vildi nú samt heldur sofa eins og lofað var eftir mat og fríhafnarprang. Það eru svo nokkur viðbrigði að koma í 20 gráðu hitann og hrjóstrugt eldfjallalandslag þar sem regn er greinilega ekki oft á dagskránni.
Eftir 45 mínútna rútuferðalag í gegnum landslag sem líkist Reykjanesinu allmikið komum við á áfangastað, Las Playitas! Við erum rösk að tékka okkur inn og pakka upp og þá er bara að taka út svæðið og skoða það sem í boði er næstu vikuna. Það eru lögð drög að dagskrá næstu daga og heimilisfaðirinn skráir sig til leiks í 25 km fjallahjólatúr næsta dag. Sundlaugin og krakkaklúbburinn tekinn út og allt fær bestu einkunn. Helstu nauðsynjar bornar í hús úr litla kaupfélaginu á staðnum og nú getur ævintýrið farið að hefjast!
þriðjudagur, 30. ágúst 2011
Áskorunin
Stundum verður maður bara að láta slag standa og oflofa sér. Það gerði ég hér í ágúst byrjun þegar Lalli og Biggi spurðu hvort ég væri til í að vera 3. maður í liði í 12 tíma fjallahjólakeppni. Ekki hafði ég farið mjög oft út í alvöru túra hér síðasta árið, nokkra einn og með Lalla og þar með upp talið. En stundum á maður bara að kýla á það. Og það gerðum við.
Stuttu síðar í vinnunni spurði Marc mig hvort ég væri maður í að koma um borð í 5 manna lið MS á laugardaginn. Ég sagðist ekki geta það, væri að fara að taka þátt í keppni. Sem reyndist vera sú sama, Atea12. Hvað eruð þið margir? Öh, við erum 3ja manna lið. Núúú, ahah. Þá fékk ég á tilfinninguna að þetta yrði erfitt. Sú tilfinning kom aftur þegar Hans spurði um það sama og ég fékk aftur svona "einmitt, aha" þegar ég sagði að við værum 3.
Við könnuðum aðstæður og hjóluðum upp að svæðinu þann 24. ágúst og tókum smá hring. Stemningin var komin af stað þá þegar og minnkaði ekki við að sjá svæðið. Lokaundirbúningur fór á fullt og það var pakkað útilegubúnaði, hjólavarahlutum, fötum, mat og drykk. Við slógum tjaldinu upp á föstudag í fínu veðri og fengum fínan stað rétt við brautina. Föstudagskvöldið kláraði ég að pakka því síðasta og grillaði mér kjúkling fyrir pastasalatið. Stóri dagurinn handan við hornið...
Ég hefði ekki þurft að stilla vekjaraklukkuna því ég vaknaði við þvílík óhljóð klukkan 20 mín yfir 6. Það var skollið á þrumuveður af stærri gerðinni. Himininn var grænn og eldingarnar leiftruðu um allt. Hanna sá greinilega á svip mínum hvaða hugsanir flugu gegnum höfuðið. Ég var áhyggjufullur yfir slæmu veðri, það var ekki hægt að leyna því.
Við mættum ferskir á svæðið upp úr átta og vorum mikið glaðir með að hafa verið svo fyrirhyggjusamir að sklá okkur inn daginn áður og slá upp tjaldinu. Nú var að koma að þessu, Biggi átti fyrsta leik og brunaði af stað kl 9 í sólskinsblíðu. Kannski var þessi hressilega demba bara smá stríðni veðurguðanna?
Lalli tók næsta hring og svo var komið að mér. Biggi var með mér á meðan við biðum eftir Lalla og gaf mér ráð og frásagnir úr því hvernig brautin leit út. Nokkrar af lýsingunum voru ekki traustvekjandi, eins og um brekkuna ógurlegu, dauðabrekkuna, undir lok brautarinnar (sést í myndbandinu hér að neðan þegar fólk teymir upp leðjubakkana).
Og svo var komið að mér, ég rúllaði af stað staðráðinn að gera mitt besta. Eftir ekki svo langa stund byrjuðu þrumur og eldingar og ég öslaði í gegnum eldingalýstan skóg og fékk svo dembuna yfir mig. Leðjan byrjaði að taka á sig mynd. Eftir fyrstu hringina okkar ákváðum við að taka bara einn hver í einu, enda varla meira bensín á kroppnum til að taka annan til í síversnandi leðjuaðstöðu brautarinnar. Við héldum góðum anda, staðráðnir í að klára þetta mál og keyra allt til enda keppninnar. Sumir keppendur höfðu farið að pakka saman eftir tvo tíma þegar leðjan hóf innreið sína.
Hér að neðan má sjá skemmtilegt myndband af því hvernig brautin varð að sífellt meira leðjubaði með hverjum hring og urg og surg í bremsum og tannhjólum var allsráðandi í skóginum. Bremsuklossarnir spændust upp og milli umferða var staðalferli að drífa í sig mat, þrífa og standsetja hjólið, fylla á orkudrykk, hvíla, pissa og svo aftur af stað.
Um fjögurleytið var tilkynnt af mótshöldurum að keppnin væri stytt um 3 tíma og við myndum hætta kl 18, því ekki væri forsvararlegt að hjóla eftir myrkur við þessar aðstæður. Ég held að enginn hafi sett sig á móti því. Ég hafði orð á því í tjaldbúðunum að ef við gætum klárað keppni við þessar aðstæður, þá gætum við sennilega allt!
Við klárðuðum dæmið og náðum 14 hringjum og lentum í 28 af 65 í okkar flokki (3 manna karla) og 60/159 í heildina. Við erum stoltir af árangrinum sem fyrsta skiptis lið. Það verður ekki hætt hér....
Myndatenglar frá keppninni eru hér:
http://www.pialind.dk/galleri/
http://blogspot.sobol.dk/
http://t-bikes.dk/mtb/2246
https://picasaweb.google.com/
http://flic.kr/s/aHsjvQcKb2 (Þessi er með góðar myndir úr brautinni)
http://www.atea.dk/dk/atea12/
http://www.thamdrup.org/kundelogin/atea/
Stuttu síðar í vinnunni spurði Marc mig hvort ég væri maður í að koma um borð í 5 manna lið MS á laugardaginn. Ég sagðist ekki geta það, væri að fara að taka þátt í keppni. Sem reyndist vera sú sama, Atea12. Hvað eruð þið margir? Öh, við erum 3ja manna lið. Núúú, ahah. Þá fékk ég á tilfinninguna að þetta yrði erfitt. Sú tilfinning kom aftur þegar Hans spurði um það sama og ég fékk aftur svona "einmitt, aha" þegar ég sagði að við værum 3.
Við könnuðum aðstæður og hjóluðum upp að svæðinu þann 24. ágúst og tókum smá hring. Stemningin var komin af stað þá þegar og minnkaði ekki við að sjá svæðið. Lokaundirbúningur fór á fullt og það var pakkað útilegubúnaði, hjólavarahlutum, fötum, mat og drykk. Við slógum tjaldinu upp á föstudag í fínu veðri og fengum fínan stað rétt við brautina. Föstudagskvöldið kláraði ég að pakka því síðasta og grillaði mér kjúkling fyrir pastasalatið. Stóri dagurinn handan við hornið...
Ég hefði ekki þurft að stilla vekjaraklukkuna því ég vaknaði við þvílík óhljóð klukkan 20 mín yfir 6. Það var skollið á þrumuveður af stærri gerðinni. Himininn var grænn og eldingarnar leiftruðu um allt. Hanna sá greinilega á svip mínum hvaða hugsanir flugu gegnum höfuðið. Ég var áhyggjufullur yfir slæmu veðri, það var ekki hægt að leyna því.
Við mættum ferskir á svæðið upp úr átta og vorum mikið glaðir með að hafa verið svo fyrirhyggjusamir að sklá okkur inn daginn áður og slá upp tjaldinu. Nú var að koma að þessu, Biggi átti fyrsta leik og brunaði af stað kl 9 í sólskinsblíðu. Kannski var þessi hressilega demba bara smá stríðni veðurguðanna?
Lalli tók næsta hring og svo var komið að mér. Biggi var með mér á meðan við biðum eftir Lalla og gaf mér ráð og frásagnir úr því hvernig brautin leit út. Nokkrar af lýsingunum voru ekki traustvekjandi, eins og um brekkuna ógurlegu, dauðabrekkuna, undir lok brautarinnar (sést í myndbandinu hér að neðan þegar fólk teymir upp leðjubakkana).
Og svo var komið að mér, ég rúllaði af stað staðráðinn að gera mitt besta. Eftir ekki svo langa stund byrjuðu þrumur og eldingar og ég öslaði í gegnum eldingalýstan skóg og fékk svo dembuna yfir mig. Leðjan byrjaði að taka á sig mynd. Eftir fyrstu hringina okkar ákváðum við að taka bara einn hver í einu, enda varla meira bensín á kroppnum til að taka annan til í síversnandi leðjuaðstöðu brautarinnar. Við héldum góðum anda, staðráðnir í að klára þetta mál og keyra allt til enda keppninnar. Sumir keppendur höfðu farið að pakka saman eftir tvo tíma þegar leðjan hóf innreið sína.
Hér að neðan má sjá skemmtilegt myndband af því hvernig brautin varð að sífellt meira leðjubaði með hverjum hring og urg og surg í bremsum og tannhjólum var allsráðandi í skóginum. Bremsuklossarnir spændust upp og milli umferða var staðalferli að drífa í sig mat, þrífa og standsetja hjólið, fylla á orkudrykk, hvíla, pissa og svo aftur af stað.
Um fjögurleytið var tilkynnt af mótshöldurum að keppnin væri stytt um 3 tíma og við myndum hætta kl 18, því ekki væri forsvararlegt að hjóla eftir myrkur við þessar aðstæður. Ég held að enginn hafi sett sig á móti því. Ég hafði orð á því í tjaldbúðunum að ef við gætum klárað keppni við þessar aðstæður, þá gætum við sennilega allt!
Við klárðuðum dæmið og náðum 14 hringjum og lentum í 28 af 65 í okkar flokki (3 manna karla) og 60/159 í heildina. Við erum stoltir af árangrinum sem fyrsta skiptis lið. Það verður ekki hætt hér....
Myndatenglar frá keppninni eru hér:
http://www.pialind.dk/galleri/
http://blogspot.sobol.dk/
http://t-bikes.dk/mtb/2246
https://picasaweb.google.com/
http://flic.kr/s/aHsjvQcKb2 (Þessi er með góðar myndir úr brautinni)
http://www.atea.dk/dk/atea12/
http://www.thamdrup.org/kundelogin/atea/
föstudagur, 10. júní 2011
Egtved útilega
Fjölskyldan brá sér í tjaldútilegu í kringum afmæli Baldurs Freys. Og í þetta skiptið var leigt hjólhýsi sem var algert undur og æði.
Rigning var þegar við komum en svo brast á rjómablíða sem við nutum til fulls í Legolandi, Givskud Zoo og á tjaldsvæðinu við leik og slökun.
Rigning var þegar við komum en svo brast á rjómablíða sem við nutum til fulls í Legolandi, Givskud Zoo og á tjaldsvæðinu við leik og slökun.
mánudagur, 16. maí 2011
Kíkt á Oddný Birnu
Hér í maíbyrjun skelltum við okkur til Gautaborgar til að heilsa upp á nýstækkuðu fjölskylduna. Þar hittum við fyrir hana Oddný Birnu í góðum höndum skælbrosandi foreldranna Önju og Ársæls.Veðrið lék við okkur og á laugardeginum kíktum við á hana Maríu vinkonum okkar í Trollhattan þar sem hún var svo almennileg að græja siglingu á léttum mótorbát á Gautaskruðinum. Það sló algerlega í gegn og við áttum ljómandi huggulegan laugardag saman.
Á leiðinni heim fórum við í vatnarennibrautareið mikla í Mölndal. Þar var hljóðmúrinn og nylon sundfatanna þanið til hið ítrasta þegar mest gekk á. Þangað verður sko farið aftur í næstu heimsókn, alveg klárt!
laugardagur, 19. mars 2011
Myndir - Gautaborg Feb 2011
Við brugðum undir okkur betri fætinum og fórum í helgarferð til Gautaborgar til fundar við Önju, Ársæl og Ástu (frænku, systir, mághzu)Við áttum yndislega helgi og nutm fallegs veðurs þrátt fyrir hressilega bláar "hita" tölur á mælum.
Subscribe to:
Posts (Atom)